Persoonlijke helletocht ‘Via Inferno’ van Sterre Konijn is verpletterende voorstelling

Dante Alighieri, de onsterfelijke schepper van De Goddelijke Komediewas in feite een tobbende dertiger, suggereert zangeres, componist en performer Sterre Konijn in de voorstelling Via Inferno die ze maakte met productiehuis voor muziektheater Silbersee. Verdwaald op zijn levensweg, ten prooi aan twijfel, wanhoop en angst. Met die afgepelde figuur als gids onderneemt Konijn met theatergezelschap Silbersee een persoonlijke helletocht, waarbij ze diep in haar eigen ziel boort en herkenbare menselijke verlangens en ervaringen blootlegt.

Via Inferno bestaat uit nieuwe composities van Konijn op Italiaanse teksten van Dante, afgewisseld met gesproken Nederlandse teksten van Konijn en theaterauteur Jibbe Willems. Zoals Dante geleid werd door de klassieke dichter Vergilius, zo volgt Konijn Dante zelf omlaag door de kringen van de hel, langs allerlei vormen van lijden, tot bij de in ijs vastgeklonken Lucifer, die een pijnlijk orakel blijkt. De muziek verschijnt volgende week op cd.

Voor Sterre Konijn, die ook Italiaanse letterkunde studeerde, is Dante geen vluchtige interesse. Via Inferno eindigt met een nieuwe versie van ‘L’Amor che move’, dat als scharnierwerk eerder het hart van haar betoverende debuutalbum een (2021) vormde. Het is tekenend voor de conceptuele trouw en volharding waarmee ze haar fascinaties navolgt. Zo beet ze zich ook vast in de theremin, een hondsmoeilijk elektronisch instrument waarop ze inmiddels een virtuoos is en dat ze etherisch laat zingen of hels laat grommen.

Schurend, beukend, dan weer lieflijk

In het ijzig glanzende toneelbeeld baadt een imposante verzameling slagwerk, synths en andere instrumenten in schaduw of hel wit licht. Erboven hangen grote ijspegels. Konijn begint het eerste lied, ‘Dark wood’, breekbaar a capella, maar al snel klapt er een gruizige synth bovenop. De drie geweldige musici, die ook zingen, zijn meer dan begeleiders, ze vormen een hechte band met een sterke, lijflijke aanwezigheid. De schurende en beukende, dan weer lieflijk pastorale of Ennio Morricone-achtige soundscapes van Dirge Seçil Kuran (slagwerk), Yanna Pelser (altviool) en Christiaan Verbeek (toetsen, trompet, basgitaar) worden voortreffelijk in balans gehouden door geluidsontwerper Wouter Snoei.

Zoom in

Stralend middelpunt is Sterre Konijn. Ze zingt met hetzelfde gemak klassieke Koningin-van-de-Nacht-coloratuur als schmierende volksmuziek, een vleugje fado, hees of juist kraakhelder, subtiel fraserend om even later de longen uit haar lijf te brullen. Of ze speelt een prachtige klaaglijke solo op de duduk (Armeens dubbelrietinstrument).

Waar Konijn dankzij haar stembeheersing in vocaal opzicht volmaakt vrij lijkt, zijn de gesproken Nederlandse teksten minder naturel en ongedwongen. Maar in deze muzikaal en visueel contrastrijke werkelijkheid past dat eigenlijk wel. De grote en soms groteske emoties doen denken aan Duitse expressionistische films als Nosferatu – een helletocht is nu eenmaal geen huiskamerdrama. Zonder slag of stoot gaat het niet, maakt het duistere, ernstige en bij vlagen verpletterende Via Inferno duidelijk. Maar voorbij de twijfel en de angst is Konijn opnieuw tevoorschijn gekomen met een bezonken en geraffineerd verhaal dat niemand anders had kunnen vertellen.

https://www.youtube.com/embed/Ypqp2So4NVo

Geef cadeau





Deel





Mail de redactie