Review: Klara and the Sun is een mierzoet sprookje over de perfecte AI-vriend

Hoe lang duurt het nog voor we de perfecte AI-vriend(in) kunnen kopen? Volgens Klara and the Sun niet lang meer. We hoeven alleen de Derde Wereldoorlog te overleven én de afschaffing van het internet. Daarna liggen de winkels vol met AI-vrienden die we kunnen vormen tot onze perfecte buddies. Robotvriendin Klara is alleen verre van perfect, en dat maakt haar heel menselijk.

Er is een nieuwer model AF (Artificial Friend) op de markt en dus moet de winkel gauw zijn oude voorraad slijten. Klara (een uitstekende Jenna Ortega) is zo’n oude AF; uit productie gehaald omdat ze te empathisch was, en omdat zonne-energie toch minder betrouwbaar blijkt. Iedere ochtend bidt Klara tijdens het laden tot de zon, om uitgekozen te worden door een klant.

Dieper dan een kindersprookje

Josie is de reddende engel. Het meisje is van Klara’s leeftijd en weigert een nieuwer model, tot frustratie van haar vervelende moeder (Amy Adams). Die heeft gelijk een hekel aan de AF. Het perfecte begin van een kindersprookje, maar vanaf daar gaat het boek van Kazuo Ishiguro de diepte in.

Vraagstukken over de waarde van perfectie, het nut van kunstmatige intelligentie, en of zij ooit complexe emoties zoals liefde zullen begrijpen, zijn de reden waarom het boek wereldwijd zo populair is. Het is ook een roman voor het hedendaagse AI-tijdperk: de knorrige huishoudster is bijvoorbeeld bang dat Klara haar baan overneemt. Nog erger, Josie is genetisch ‘gelift’ om hoogbegaafd te worden. Ze moet presteren en perfectie nastreven van haar moeder. Ze wordt als een AI-chatbot behandeld.

Taika Waititi is niet zo grappig

Helaas komen de diepere lagen van de roman slecht tevoorschijn. Regisseur Taika Waititi behandelt alle thema’s oppervlakkig en met zijn typische flauwe grappen. Die humor is ook niet van het niveau dat we kennen van Thor Ragnarok en Hunt for the Wilderpeople; minder scherp en vindingrijk. Meer het soort grapjes dat een aangeschoten vriend je vertelt in de kroeg. Voor de emoties gebruikt de regisseur de alleroudste technieken. De film is extreem kleurrijk voor maximale melancholie, en telkens als er iets emotioneel gebeurt pingelt de piano op de achtergrond.

Het wordt nooit dieper dan een Annie M.G. Schmidt-verhaal, en dus leuk voor de kinderen. Alleen in het derde bedrijf maakt de film een paar duistere haarspeldbochten die ongeschikt zijn voor de jongste kijkers. Ishiguro vermomde complexe beschouwingen over kunstmatige intelligentie in een eenvoudig lijkend verhaal met kinderen in de hoofdrol. Bioscoopgangers krijgen alleen een kinderverhaal, waarin het moraal op het eind hardop wordt gezegd en besproken met de hoofdpersonages. Een mierzoet inwisselbaar sprookje.

Klara and the Sun draait nu in de bioscoop.