Margareths zoon overleed bijna aan de gevolgen van vapen: ‘We hadden al afscheid van hem genomen’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Afscheid nemen

“In alle commotie werden we apart genomen voor een gesprek met de ic‑arts en de longarts. Hun boodschap was keihard: ‘Het ziet er slecht uit en we kunnen niet garanderen dat Robin de nacht doorkomt.’ Het was een klap in ons gezicht. Ineens drong de volledige ernst van de situatie tot me door. Robin werd met spoed overgebracht naar het UMC in Utrecht, waar ze een hart‑longmachine hadden voor het geval zijn longen het zouden begeven. En voor de zekerheid moesten we afscheid van hem nemen. Dit kon toch niet waar zijn?

Al dacht ik op dat moment niet zo veel, want ik zag mijn schoonzoon – Robins man Bjorn (41) – instorten. Dat vond ik zo erg. Ik was meer bezig met iedereen om me heen. Mijn eigen emoties kwamen later wel. Onze dochter Joyce (35) was op vakantie in Frankrijk. Zij en haar man Arnout (34) kwamen nu halsoverkop onze kant op.

Verschrikkelijk

Andere familie en vrienden kregen ook de kans om afscheid te nemen. En zo stonden we rondom zijn bed. Gekoppeld aan allerlei slangetjes, met zijn ogen dichtgeplakt en in zijn mond een beademingstube, was het een vreselijk gezicht. Ik weet nog dat ik tegen mijn vader zei dat ik hoopte dat mijn overleden moeder Robin resoluut naar beneden zou duwen, zodat hij nog een tijdje bij ons kon blijven. Het ontroert me nu ik dit vertel. Terwijl ik op dat moment juist een koele kikker leek. Maar vanbinnen was ik gebroken. Het is verschrikkelijk om te horen dat je je kind waarschijnlijk gaat verliezen.

Kerngezond geboren

En ik was achtentwintig jaar daarvoor nog wel zo blij dat hij kerngezond geboren werd. Nadat ik maandenlang het idee had gehad dat er iets mis zou zijn, hield ik een mollige en sterke baby in mijn armen. Onze kleine smurf, zoals we hem noemden, omdat hij vanwege de snelle bevalling een beetje blauw was aangelopen.”

Aandoenlijk jongetje

“De eerste drie maanden huilde Robin veel en mijn man Johnny (62) en ik vroegen ons wanhopig af wat we verkeerd deden. Toen ik, tegen het advies van het consultatiebureau in, overstapte van borst- naar flesvoeding keerde de rust weder. Hij had dus al die tijd te weinig voeding gehad. Het was een wereld van verschil. Ik ben zelfs nog weleens in zijn ledikantje gaan kijken of hij nog wel ademde.

Met zijn duimpje in zijn mond was Robin een heel aandoenlijk jongetje om te zien. Wel hebben we altijd getobd met zijn huid. Hij bleek constitutioneel eczeem te hebben, een chronische, erfelijke huid-aandoening. Bij stress werd het erger, bijvoorbeeld met schoolreisjes in het vooruitzicht of wanneer Sinterklaas in het land kwam en de feestdagen voor de deur stonden. Robin was een lief mannetje en tegelijk licht ontvlambaar.

In no time vloog hij van nul naar honderd als iets anders liep dan gepland. Ja, dat was soms best pittig. Daarbij was hij een einzelgänger en nam hij nooit vriendjes mee naar huis. Liever speelde hij alleen. We schreven hem in bij de scouting, maar dat werd een regelrecht drama. Als we hem erheen wilden brengen, verstopte hij zich. Na een halfjaar gaven we het op. Robin had er blijkbaar geen behoefte aan. Dat accepteerden we.

Autisme

Ook familiebezoek was nooit echt zijn hobby. Hij ging keurig mee, maar zodra we merkten dat het voor hem genoeg was geweest, vertrokken we weer. We hielden graag rekening met hem. Als hij zelf jarig was, trok hij zich op een gegeven moment ook terug in zijn eigen rustige kamer. Gelukkig begreep iedereen dat. Misschien had hij autisme en raakte hij snel overprikkeld. Of dat wel of niet het geval was, maakte ons eigenlijk niets uit. Wij vonden onze weg wel met hem. Robin laten testen en hem opzadelen met een ‘stempel’ voelde voor ons niet zinvol. We gunden hem een zo normaal mogelijke toekomst, zonder rugzakje of vooroordelen.

Pas een jaar of vier geleden, toen hij er zelf echt tegen aanliep en het ook op zijn werk begon te botsen, liet Robin zich onderzoeken. Met de uitkomst dat hij ernstig autisme heeft, vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Ik kreeg alleen maar meer bewondering voor hem, omdat ik zie hoever hij het ondanks alles heeft geschopt. Helaas werd hij daarna wel volledig afgekeurd.”

Op onderzoek uit

“Van jongs af aan was Robin heel technisch en ging hij graag op onderzoek uit. Ik weet nog goed dat hij vroeg of hij de kapotte dvd-speler mocht hebben. Vier jaar oud was hij toen hij het ding nieuwsgierig uit elkaar haalde. En wat denk je? Hij kreeg het weer aan de praat! Zo ging het ook met onze eerste computer, die dankzij hem een tweede leven kreeg. Om na de basisschool de gewenste ICT-opleiding te kunnen doen, moest hij eerst de algemene techniekopleiding volbrengen. Stage lopen, waarbij je over de vloer komt bij vreemde mensen, vond hij vreselijk. Maar Robin is een doorzetter. Hij zal alles eerst uitproberen om erachter te komen of iets wel of niet lukt. En zo bokste hij alle diploma’s bij elkaar en is hij in de ICT werkzaam geweest.

Uit de kast

In 2019 kwam hij uit de kast, zoals dat zo mooi heet. Iets wat hem overigens positief veranderd heeft. Hij werd socialer en trok er met plezier op uit. Een paar jaar later ontmoette hij Bjorn, met wie hij ging samenwonen. In 2023 werd hun liefde zelfs bezegeld met het huwelijk. Het is mooi om te zien hoe die twee het beste in elkaar naar boven halen en elkaar aanvullen. En wat is het leuk om samen met hen op vakantie te gaan! Tot twee jaar terug durfde ik niet eens te vliegen, maar zij wisten mij over te halen.”

Akelig gezicht

“Ik was verbaasd toen Bjorn mij op 29 oktober 2024 vroeg in de ochtend, op weg naar zijn werk, belde. Robin had ’s nachts bloed opgehoest en dat was die ochtend opnieuw gebeurd. Of ik met hem naar de huisarts kon gaan. Ik ben meteen in de auto gestapt. Toen ik bij hem binnenkwam, was alles rustig. Tot hij tien minuten later opnieuw begon te hoesten en er weer bloed meekwam. Het zag er akelig uit, maar met een ijsklontje in zijn mond werd het minder. Eenmaal bij de dokter barstte hij echter weer in alle hevigheid in hoesten uit. Het gezicht van de huisarts sprak boekdelen en we werden direct doorgestuurd naar het ziekenhuis.

Bloedspettertjes

In de auto maakte Robin, die arme schat, zich alleen maar druk om de bloedspettertjes die per ongeluk op het dashboard van mijn nieuwe auto terechtkwamen. Alsof dat nu belangrijk was. Bij het ziekenhuis stond al een team klaar om hem te onderzoeken en hij kreeg een bloedstollingsmiddel toegediend. Ik werk zelf in de zorg en laat me niet zo snel gek maken, dus paniek? Nee. Dat het levensbedreigend kon zijn, kwam al helemaal niet in me op.

‘Tot later’

Die middag leek de medicatie keurig zijn werk te doen en ging het beter met Robin. Hij kreeg zelfs weer praatjes, terwijl hij op de intensive care werd opgenomen. Intussen was Bjorn gearriveerd en later kwamen ook zijn ouders en Johnny op bezoek. Het ging zo goed met Robin dat we na deze slopende dag wel even naar beneden durfden te gaan voor een hapje eten. Maar opeens ging het bergafwaarts en werden we gebeld dat we meteen moesten komen. Dan konden we nog even bij hem zijn, voordat ze hem in slaap brachten. Zijn lichaam had acuut rust nodig.

‘Tot later.’ Wat moest ik anders tegen hem zeggen? Het was heftig om te zien hoe hij aan de beademing werd gelegd. Toch had ik toen nog geen flauw idee wat ons echt boven het hoofd hing. Tot we door de artsen apart werden genomen en zij hun zorgen uitspraken. Robins leven hing aan een zijden draadje en hij moest naar Utrecht worden gebracht.”

Raadsel

“Er volgden dagen van onzekerheid, waarbij we aan zijn bed zaten, terwijl er verwoede pogingen werden gedaan om de oorzaak van deze acute longaandoening te vinden. Bloedonderzoek, scans, MRI’s… Het leverde allemaal niets op. Net zomin als het overleg met artsen over de grens. Ze stonden voor een raadsel. Alle organen waren in orde, alleen wilden zijn longen maar niet ophouden met bloeden. ‘Het komt weer goed,’ bleef ik maar zeggen en daar hield ik me aan vast. Met die positieve vibe probeerde ik Bjorn moed in te praten. Doemscenario’s zouden ons niet helpen. We móésten blijven geloven in een goede afloop.

Levensgevaarlijke situatie

Gelukkig kwam Robin de eerste nacht goed door. Drie dagen later was de situatie onder controle en hebben ze hem rustig wakker gemaakt. Een week later mocht hij naar huis. Na alle onderzoeken en het uitsluiten van andere oorzaken konden de artsen maar één conclusie trekken: gezien de ernst en de snelheid van zijn achteruitgang, was vapen de aanstichter van deze nachtmerrie geweest. Het triggerde bij Robin een auto‑immuunreactie, waardoor zijn longen ontstoken raakten en begonnen te bloeden. Een levensgevaarlijke situatie.

Armen

Robin had anderhalf jaar sigaretten gerookt, toen hij overstapte naar elektrisch roken. Vapen zou minder schadelijk zijn dan traditioneel roken, toch? Een veiliger alternatief. Althans, dat deed de berichtgeving destijds vermoeden. Hij deed het niet eens veel. Hooguit een paar keer per dag, voornamelijk als hij hun hond Teun uitliet. En bovendien pas sinds drie maanden.

Inmiddels is duidelijk dat vapen aanzienlijke gezondheidsrisico’s met zich meebrengt en is de verkoop door de overheid sterk ingeperkt. Het mag enkel nog in officiële tabakszaken verkocht worden, waarbij alle ‘lekkere’ smaakjes – Robin zweerde bij meloen – verboden zijn. Toch heb je het op middelbare scholen met één appje via een vapedealer geregeld. De boetes die ze riskeren, staan in schril contrast met wat het hun financieel oplevert. En over de Duitse grens, hier twintig kilometer verderop, zijn de regels anders en is het allemaal ook vrij verkrijgbaar voor alle leeftijden.

Bijna overleden aan vapen

Niet voor niets hoop ik door het delen van onze ervaring mensen wakker te schudden en ogen te openen. Want Robins verhaal staat niet op zichzelf. Hij is een van de vijf jonge Nederlanders die bijna overleden aan vapen. Artsen benadrukken dat dit waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg is. Behalve dat vapes vol chemicaliën zitten, die de luchtwegen beschadigen, krijgen gebruikers in korte tijd een hoge dosis nicotine binnen. Ziekenhuizen zien een stijging in het aantal longproblemen door vapen. Je begrijpt dat bij ons vapes en sigaretten voorgoed de deur uit zijn.”

Wonder

“Robin moest later nog twee keer met spoed naar het ziekenhuis vanwege een longbloeding. Nu heeft hij medicijnen om de eerste klachten te verhelpen en is het al een hele tijd rustig. De periodieke controles zien er zelfs goed uit. De longarts had in haar hele loopbaan nog nooit zoiets ernstigs gezien en spreekt van een wonder dat er geen blijvende schade in de longen zichtbaar is. Robin kan zich van het hele gebeuren nog maar weinig herinneren.

Lange tijd is hij nog wel angstig geweest als hij moest hoesten of bloed in zijn mond proefde, als hij bijvoorbeeld per ongeluk op zijn tong had gebeten. Langzaam krijgt hij het vertrouwen in zijn lichaam terug en zien wij weer de jongen die hij hiervoor was. Vorig jaar heeft hij al in september de kerstboom gezet, omdat hij nog wat in te halen had van het jaar daarvoor. Het was prachtig om hem weer zo te zien genieten van de door hem zo geliefde feestdagen.

Traumatische ervaring

Voor mij als moeder was het eveneens een traumatische ervaring. Pas toen alles achter de rug was, kreeg ik daar dusdanig veel last van dat ik psychologische hulp heb gezocht. Het heeft de band tussen Robin en mij nog sterker gemaakt. Ik was al een moederkloek, maar door dit alles is ons gezin nog hechter geworden. Ik ben zo dankbaar dat dit goed is afgelopen en ben ongelooflijk trots op Robin.”

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!