3 vrouwen over leven met ADHD: ‘Ik dacht dat na de diagnose alles op zijn plek zou vallen’

‘Mijn dochter is een kopie van mij’

Sandra (48): “Toen steeds meer neefjes en nichtjes van mij de diagnose ADHD kregen, besefte ik: zij hebben hetzelfde als ik. Ze konden niet stilzitten, moesten voortdurend bewegen en liepen tegen dezelfde dingen aan als ik.

Tijdens het traject van mijn zestienjarige dochter vroeg de kinderpsycholoog of ík ooit de diagnose ADHD had gekregen. Officieel niet, nee. Maar toen ze uitlegde welke kenmerken bij ADHD horen, herkende ik mezelf volledig.

Aanpassen

Ik heb mezelf vanaf de middelbare school aangeleerd mijn gedrag aan te passen. Eerst nadenken voordat ik iets zei, rustiger reageren en mijn ongeduld onder controle houden. Op mijn werk heb ik veel gehad aan feedback van collega’s. Soms kwam die best hard binnen, maar ik heb er wel van geleerd. Ik heb nooit medicatie of professionele begeleiding gehad. Ik denk dat je met de juiste handvatten veel kunt leren.

Mijn dochter heeft inmiddels begeleiding en daar heeft ze veel aan. Een kinderpsycholoog leerde haar bijvoorbeeld om zich voor te stellen dat er allemaal laatjes in haar hoofd openstaan. Als het er te veel zijn, raakt ze emotioneel. Dan kijkt ze: welk laatje moet nu dicht en wat kan ik bewaren voor later? Dat helpt haar enorm. Ik herken daar veel van mezelf in. Mijn dochter is een kopie van mij.”

‘Ik vroeg of hij er weleens aan had gedacht dat hij misschien ADHD kon hebben’

Esther (42): “Vijf jaar geleden ontmoette ik mijn vriend. Hij werkte in een baan waarin hij het op zich hartstikke goed deed. Het enige waar hij moeite mee had, was de administratieve rompslomp eromheen. Ook overzicht houden vond hij lastig. Het gebeurde bijvoorbeeld weleens dat er opeens iemand voor zijn neus stond met wie hij een afspraak bleek te hebben. Dat was hij dan vergeten.

Diagnose

Allemaal geen wereldramp – tot zijn leidinggevende hem aansprak op zijn functioneren en hij vervolgens in een burn-out belandde. Ik vroeg of hij er weleens aan had gedacht dat hij misschien ADHD kon hebben. Hij had zich dat inderdaad weleens afgevraagd, ook omdat zijn zoon de diagnose heeft.

Nadat mijn vriend zich liet testen, bleek hij ADD te hebben, de variant van ADHD zonder de ‘hyper’-component. Hij slikt nu medicatie. Toen hij daarmee begon, was het net alsof de mist in zijn hoofd optrok, zei hij. Het gaat nu veel beter met hem. Inmiddels heeft hij ook een andere baan waarin hij veel beter tot zijn recht komt.”

‘Ik zie mijn diagnose als bepaalde eigenschappen waarmee ik moet leren leven’

Milou (30): “Op mijn 26ste ben ik gediagnosticeerd met ADHD. Ik heb er op de middelbare school en tijdens mijn studie last van gehad: ik kon me niet goed concentreren, kon druk en impulsief zijn en had vaak een druk hoofd. Dat was niet altijd makkelijk. Ik dacht altijd: als ik de diagnose krijg, valt alles op zijn plek en is het opgelost. Maar er veranderde eigenlijk helemaal niets.

Mee leren leven

Ik heb een tijdje medicatie geprobeerd, maar dat vond ik persoonlijk niet fijn. Ik heb ook psychologische hulp gekregen en daardoor voelde ik me wel beter. Ik ben nu mijn ADHD-diagnose meer gaan zien als bepaalde eigenschappen waarmee ik moet leren leven.

Die eigenschappen kunnen ook leuk zijn. Ik herken bijvoorbeeld de creativiteit die vaak met ADHD wordt geassocieerd. Mijn moeder zei vroeger al: ‘Je moet toch met jezelf leren leven, dus kijk gewoon wat bij je past en hoe je het beste met jezelf kunt omgaan.’ Toen vond ik dat stom. Ik wilde gewoon dat label en medicatie. Nu denk ik: ze had toch een punt. Want uiteindelijk is dat wel waar het op neerkomt.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook in Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.