‘Godzilla Minus Zero’ bewijst: voor Godzilla-films moet je bij de Japanners zijn

Van uitstekende monsterfilm Godzilla Minus één (2023) toonde voor eens en altijd aan dat Japanners de beste Godzilla-films maken. Dat begon in 1954 met Gojira (de Japanse naam van Godzilla) en het einde is nog niet in zicht. Ondanks alle parodie en een aantal zeer middelmatige Amerikaanse Godzilla-films liet regisseur Takashi Yamazaki drie jaar geleden met bescheiden middelen zien dat er nog leven zit in het reuzenmonster (kaiju). Zijn Godzilla joeg in opwindende actiesequenties onmetelijke schrik aan en had zelfs weer betekenis.

Yamazaki zag binnen Godzilla Minus één af van actualisering en koos voor retro. Godzilla’s betekenis is geworteld in de atoombom: de vrijgekomen radioactiviteit van de bommen op Hiroshima en Nagasaki en de latere atoomproeven bij atol Bikini voeden Godzilla en geven hem zijn dodelijke nucleaire adem. In opvolger Godzilla minus nul krabbelt in 1949 een getraumatiseerd Japan moeizaam op uit de oorlogsmisère. Het leven is al lastig genoeg, en dan wordt Japan ook nog eens geteisterd door dood en verderf zaaiende monsters.

De onlosmakelijke band van Gojira en atoombom wordt verpersoonlijkt door de verbitterde bioloog Dr. Murakami Kanji. Flashbacks tonen hoe hij zijn vrouw en kind verloor in Hiroshima, waar overlevenden als zombies door de radioactieve regen schuifelen. Kanji is een van de wetenschappers die werkt voor het Japanse bureau voor rampenbestrijding onder leiding van Noda, een verstrooide professor.

Driekoppig monster

Rampenbestrijding krijgt het druk als er een nieuw monster opduikt dat in de openingsscène een stad decimeert. Godzilla-fans herkennen in hem meteen Ghidorah (oorspronkelijk in 1964 geïntroduceerd): een driekoppig monster dat de aartsvijand is van Godzilla. Noda en zijn team willen Ghidorah opzetten tegen Godzilla, zodat de monsters elkaar verzwakken. Waarna zij de klus wel even zullen afmaken.

In Godzilla minus nul duiken oude bekenden uit deel één op, zoals de voormalige kamikazepiloot Koichi, zijn vrouw Noriko en hun adoptiekind Akiko – een scène rond de aan verlatingsangst lijdende Akiko is hartverscheurend. Hun angsten en (oorlogs)trauma’s geven de meeslepende monsterfilm een krachtige emotionaliteit. De actiescènes zijn goed gedoseerd en overweldigend. Daarnaast is het opvallend hoe kritisch Amerika – enkele Amerikaanse soldaten spelen een bijrol – wordt bejegend. Zou die onbetrouwbare natie het echte monster zijn?

https://www.youtube.com/embed/GIJMwClu7lc

Geef cadeau





Deel





Mail de redactie