Eduard Pieters (PPA): ‘Aruba kan niet de prijs blijven betalen van een regering die niet kan regeren’

2

Een coalitie voor tindifferentiatie, voor tindiscussie, voor tinconflict. Maar een land heeft deze regering niet permanent voor conflicten. Pa-parlementariër Eduard Pieters (PPA) kijkt graag naar Aruba binnen de huidige regering, zei hij, maar las zo nu en dan een meningsverschil. Volgens Pieters werpen verschillende gebeurtenissen een zorgwekkender Hopi-vraag op: “Is er hier voldoende communicatie, coördinatie en leiderschap binnen de regering om een ​​grote beslissing te nemen op Aruba? Pueblo stemt niet op de partij om een ​​regering te vormen en dan is iedereen hala na su propio band. Nu de regering wordt gevormd, gaat de verantwoordelijkheid naar het land en het land.”

PPA zet grote vraagtekens bij het gebrek aan communicatie en regie in de coalitie: “Als de regeringspartners niet met elkaar aan tafel kunnen komen, is dat niet langer een intern probleem. Het is een probleem voor het land!” Eduard-stemmen.

Heeft Ken je echt de leiding gegeven?
Pieters wijst op de recente discussie rond de vertegenwoordiging van Aruba als Gevolmachtigd Minister als voorbeeld van interne spanning. Maar voor PPA is de persoon of positie niet het echte verhaal. Het echte verhaal is het functioneren van de overheid.
Pieters: “Als de coalitiepartners niet voldoende op één lijn staan, de belangrijke bijeenkomsten geen volledige vertegenwoordiging hebben en interne meningsverschillen openbaar worden, hebben mensen het recht om te vragen: wie coördineert? Wie neemt de leiding? En wie garandeert dat het belang van Aruba prevaleert boven het partijbelang?”

Minimumloon naar bolbe toont het probleem in de coalitie
Ook de discussie over het minimumloon heeft volgens Pieters een gebrek aan coördinatie blootgelegd.
Een dergelijk besluit heeft directe gevolgen voor de koopkracht, de kosten voor bedrijven, de prijzen en de economie. Dat vergt analyse, dialoog en voorbereiding. ‘Het kan niet op het laatste moment zijn dat de regeringspartners ontdekken dat ze niet op één lijn zitten.
Voor Pieters is dat geen bestuur. Dat is reactie. Aruba heeft geen tijd voor een regering om zich elke keer weer bezig te houden en dit is waar het probleem ernstig wordt.

Terwijl de coalitie worstelt met de interne communicatie, heeft Aruba hangende beslissingen over de kosten van levensonderhoud, HOFA, transport, volksgezondheid, ziekenhuizen en de economische toekomst van het land.
De burger die moeite heeft om de supermarkt te betalen, heeft geen tijd voor interne coalitieconflicten.
Ook de patiënt die afhankelijk is van een gezondheidszorgsysteem dat verbeterd moet worden. “Als de regering niet kan communiceren over de kwesties die hen intern verdelen, hoe kunnen de mensen er dan op vertrouwen dat ze verenigd zullen zijn als er moeilijke beslissingen moeten worden genomen voor het land?” wijst Pieters erop.
De regering heeft geen akkoord om de partij aan de macht te houden en Pieters hier en daar als kruisvaarder.

Een coalitie bestaat niet uitsluitend om een ​​meerderheid in het parlement te behouden. Zijn motivatie om Aruba in harmonie en eenheid te besturen. Er is een verschil tussen politiek en democratie. Maar nu domineren partijbelangen, standpunten en interne conflicten, terwijl het probleem van de pueblo in de wacht blijft staan ​​en de coalitie haar ware doel verliest.
“Aruba heeft geen regering nodig die alleen maar aandringt om bij elkaar te blijven. Aruba heeft een regering nodig die erin slaagt samen te regeren. En voor Pieters is de politieke vraag nu onvermijdelijk:
“Si Gobierno me no por pone su cas na orden, con e ta bay pone Aruba na order?”