Hoe de wederopbouw van oude moskeeën sikhs, hindoes en moslims samenbrengt in Punjab | Mondiale ontwikkeling

Gajju Khan glimlacht terwijl hij laat in de middag in een onvoltooid gebouw in de Noord-Indiase deelstaat Punjab zit. De 87-jarige heeft goede hoop dat hij, voordat hij sterft, het verhaal zal horen azaande islamitische oproep tot gebed, echoot opnieuw door zijn dorp als de moskee voltooid is.
De laatste keer dat hij het hier hoorde, was toen hij acht jaar oud was en bij zijn ouders woonde in Tira Maloya, een dorp in Chandigarh, niet ver van waar hij nu woont.
Hij is ook opgewonden omdat de moskee bijna geheel gefinancierd is door de Sikhs en Hindoes die in zijn dorp Jakhiwal, in het district Fatehgarh Sahib, wonen. Ook al herinnert hij zich met plezier hoe Sikh-buren hem en zijn broers onderdak boden toen ze wreed waren Tijdens de opdeling in 1947 brak sektarisch geweld uithad hij nooit verwacht dat er een huis van aanbidding zou worden herbouwd voor de 18 moslimfamilies die in het dorp achterblijven.
“Dit was mijn moederlijk huis. Mijn ouders stuurden mijn twee broers en mij hierheen om ons te redden van het bloedvergieten – ze werden in ons dorp vermoord”, zegt Khan. “Sikhs verborgen ons voor de patrouilles van mannen met stokken en brandende fakkels.”
Khan behoudt zijn diepste dankbaarheid voor Bibi Rajinder Kaur, 77, een Sikh-dorpsbewoner die haar kleinzoon overhaalde een perceel van hun landbouwgrond te doneren om een moskee te bouwen. Ze deed dit, zegt ze, omdat elk ander geloof een plek had om samen te komen, terwijl lokale moslims er geen hadden.
“Er is geen betere daad dan iemand een plaats geven om te aanbidden”, zegt Kaur. “Ook voelde het alsof we God moesten gunstig stemmen voor het bloed dat dit land had gezien. De moslims in ons dorp moesten 4 km naar een ander dorp reizen alleen maar om te bidden.”
-
Bibi Rajinder Kaur, een sikh, schonk familiegrond om een moskee in haar dorp te bouwen. ‘Er is geen betere daad dan iemand een plaats geven om te aanbidden’, zegt ze
Tijdens de Bij de verdeling van Brits-Indië sneed de grens Punjab in tweeënwaarbij catastrofale gemeenschappelijke aderlatingen en gedwongen migraties ontstonden die de oostelijke, Indiase kant van de regio vrijwel van de moslimbevolking leegmaakten. Honderden dorpsmoskeeën werden verlaten, ontheiligd of veranderd in veestallen en opslagplaatsen.
Maar de afgelopen tien jaar zijn verschillende Sikh- en Hindoegemeenschappen op het platteland stilletjes naar voren gekomen om deze gebedshuizen te herstellen. Zelfs in dorpen zonder moslimbevolking hebben mensen islamitische boerenknechten en geestelijken uit nabijgelegen districten uitgenodigd om te bidden in deze onlangs nieuw leven ingeblazen moskeeën.
Ongeveer 80 kilometer van Jakhiwal, in het dorp Punawal in het district Sangrur, schonk Jaspal Sharma, die uit een familie van hindoepriesters komt, zijn land voor de bouw van een nieuwe moskee en organiseerde hij een feest voor het hele dorp bij de inauguratie in februari.
Sharma, 48, zegt dat de donatie betrekking had op de plicht van de buren. Het dorp telt 550 huishoudens, waarvan slechts een heel klein deel moslim is.
“Het ligt recht tegenover ons huis, dus het geluid van vijf keer per dag gebeden zorgt voor een levendige sfeer. Wij vinden het leuk”, zegt Sharma. “En het waren niet alleen wij; iedereen in het dorp, hindoes en sikhs samen, droeg bij wat ze konden. Sommigen gaven geld; anderen doneerden stenen en cement.”
Voor Sukhjinder Singh Pandher en zijn broer was het herstel van een plaatselijk heiligdom in het dorp Umarpura in Malerkotla een daad van kinderlijke eerbied. Hun grootvader vluchtte tijdens de opdeling naar het westen van Punjab om zich in India te vestigen.
“Niemand wordt hier anders behandeld”, zegt Pandher, terwijl hij een kopje thee deelt met zijn islamitische buren op de kale vloer van de gerestaureerde moskee. “Eid en Gurpurab (het heiligste feest van de Sikhs) worden door beide gemeenschappen met dezelfde hartstocht gevierd.
“We leven als één en wat er ook gebeurt in de rest van het land, de sfeer hier is die van liefde en eenheid. Het geweten van Punjab kan geen wreedheid tegen een wezen tolereren, ongeacht kaste en religie”, zegt hij.
Pandher wijst op de syncretische tradities en vermenging van culturen die diep geworteld zijn in de geschiedenis van Punjabi, waarbij hij wijst op de populaire overtuiging dat de 16e-eeuwse soefi-heilige Hazrat Mian Mir werd uitgenodigd om de eerste steen te leggen van de heiligste plaats van het sikhisme, de Harmandir Sahibof Gouden Tempel, in Amritsar.
Geïnspireerd door eerstgenoemde shahiof hoofd, imam van Punjab, Maulana Habib-ur-Rehman Sani Ludhianvi, niet-islamitische dorpelingen hebben bijgedragen aan meer dan 165 van dergelijke moskeeën in de afgelopen negen jaar.
“De scheiding scheurde het natuurlijke weefsel van Punjab kapot”, zegt de huidige shahi-imam, Maulana Muhammad Usman Rehmani Ludhianvi, die zijn vader in 2021 opvolgde. “Deze staat op zichzelf is een inquilab (revolutie). Online is er sprake van een enorme polarisatie, maar in onze dorpen kiezen gewone mensen er nog steeds voor om elkaar te beschermen.”
Bronvermelding
Dit nieuwsbericht is gebaseerd op berichtgeving van de oorspronkelijke nieuwsbron. **Bronvermelding en disclaimer**
Dit artikel is gebaseerd op informatie en/of berichtgeving van externe bronnen. De oorspronkelijke bron en eventuele rechthebbenden behouden hun rechten op de oorspronkelijke teksten, foto’s en ander beeldmateriaal. MOHANLAL.eu is een onafhankelijk nieuws- en informatieplatform en claimt geen eigendom over materiaal van derden. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. Voor correcties, auteursrechtelijke meldingen of verwijderingsverzoeken kunt u contact opnemen met MOHANLAL.eu.
© MOHANLAL.eu – Alle rechten voorbehouden.
Lees het oorspronkelijke artikel






