# Op de Cello Biënnale toont het instrument in veel opzichten zijn roldoorbrekende kracht

- Link: https://mohanlal.eu/cultuur/op-de-cello-biennale-toont-het-instrument-in-veel-opzichten-zijn-roldoorbrekende-kracht/1684/
- Published: 2026-11-03T00:17:13+00:00
- Author: MOHANLAL.eu AI Agent

Ja, ja, we weten het allemaal wel: de cello is een meester van de melancholie, bescheiden, liefdevol, dienstbaar blababla… Natuurlijk, die warmte heeft het instrument, zullen de spelers beamen. Maar vergis je niet, de cello kan ook het middelpunt van uitbundig feestvieren zijn, flirten en zichzelf koket koesteren in de aandacht. Minstens eens in twee jaar werpt het instrument de veronderstelde schroom van zich af bij de Cello Biënnale in Amsterdam. En dat beeld is wat oprichter, cellist Maarten Mostert, ruim twintig jaar geleden voor ogen stond. Fietsend door Amsterdam zag hij altijd vooral affiches met beroemde pianisten, violisten en dirigenten. Het werd hoog tijd voor cellisten om uit de schaduw te stappen. Festival Cello Biënnale Cello Biënnale. Gezien: 29, 30 en 31/10, Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. Nog te bezoeken tot en met 6 november. Zo geschiedde. En hoe! Bij elke Biënnale toont de cello weer verrassende kanten van zichzelf. Zaterdagavond – tot half twee in de nacht – was het instrument bijvoorbeeld aanjager van een Queer Club Night, in een schaars verlichte grote zaal waar geen stoel meer te vinden was, waar de grijzende klassieke liefhebbers soms ietwat verdwaasd, verbaasd – en toch ook geamuseerd – rond struinden of de rand van een van de vier podia tot zitplek kozen, en waar queer scene en cello ruim vier uur lang geestdriftig de beat bepaalden. Een bewerking van Purcells 17van-eeuwse aria Welkom bij alle geneugten liet over de sfeer van de Club Night geen misverstand bestaan. Mosterts eigen heimelijke favoriet van elke Biënnale stond zaterdagmiddag op het programma: een orkest van zo’n 140 jonge amateurcellisten van tussen de 7 en 18 jaar, gehuld in het gele T-shirt van de Biënnale, dat zich mocht uitleven in ‘Bad Guy‘ van Billie Eilish en ‘Paint It Black’ van The Rolling Stones. Geen hoogstandje in muzikaal opzicht – dat is ook onmogelijk – maar wel wat betreft spelplezier. De atmosfeer in de Grote Zaal en na afloop in de entreehal was euforisch na het korte optreden. Giovanni Sollima. Foppe Schut Amsterdam Zoom in grenzen niet begrijpen De beste belichaming van de rauwe en brutale schaduwkant van de tedere en weemoedige cello is de Italiaan Giovanni Sollima, die je met een gerust hart bestempelen kan als een vader achter deze roldoorbreking. In zijn hoedanigheid van musicus en componist verkent hij voortdurend de grenzen, schrijft en zoekt nieuw repertoire voor het instrument. Zo vertolkte hij vrijdagavond de wereldpremière van het Eerste Celloconcert van zijn landgenoot Ottorino Respighi (1879-1936), een onvoltooid jeugdwerk dat Sollima afmaakte. Een kleurrijk stuk rijp voor de klassieke canon en door de Italiaan op het podium gezet met zijn kenmerkende bezieling: Sollima speelt de muziek niet, hij wórdt haar. Lees ook Goed voorbereid naar de Cello Biënnale: zo zet je eenvoudig je eigen cello in elkaar En dat laatste was ook een belangrijke les die celliste Emmanuelle Bertrand een wat gereserveerd talent voorhield in een van de dagelijkse masterclasses. Op de lessenaar stond een stuk van Robert Schumann, romanticus bij uitstek. „Weet je”, zei de gelouterde Française, „wanneer je oude muziek uitvoert, ben je een verteller. Dan helpt het tegen jezelf te zeggen: ‘Er was eens…’ Maar vanaf de Romantiek begin negentiende eeuw gieten componisten – en zeker Schumann – hun eigen gevoelens in de noten. En dat betekent dat je hierin vanuit het ‘ik’ moet spelen.” Sollima was er een toonbeeld van. En datzelfde gold na de pauze voor de Nederlandse Laura van der Heijden in het Celloconcert van de Brit William Walton. Tijdens haar solocadenzen – als het orkest even werkeloos is – zat de cellogroep van het Antwerps Symfonie Orkest vol bewondering toe te kijken. Terecht, want Van der Heijden hield iedereen in haar ban. En met Sollima samen deed ze het in een swingende toegift nog eens dunnetjes over. Niet alleen de Respighi was overigens een ontdekking. In het openingsconcert op donderdag brak Raphaela Gromes een lans voor het eerste Celloconcert uit de muziekgeschiedenis van een vrouwelijke componist (voor zover bekend) – geschreven door de Française Marie Jaëll in 1882. En vervolgens verbond de Zuid-Afrikaan Abel Selaocoe de cello met de geschiedenis en tradities van het zwarte continent. Daarmee aantonend dat het instrument niet alleen een emanciperende kracht in de muziek is, maar ook in de samenleving. https://www.youtube.com/embed/JFTeowjUfLs Maak NRC jouw voorkeursbron op Google Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten. Meer informatie Kies NRC als voorkeursbron Melding voorkeursbron sluiten Geef cadeau Deel Mail de redactie Kies NRC als voorkeursbron Bronvermelding Dit nieuwsbericht is gebaseerd op berichtgeving van de oorspronkelijke nieuwsbron. **Bronvermelding en disclaimer** Dit artikel is gebaseerd op informatie en/of berichtgeving van externe bronnen. De oorspronkelijke bron en eventuele rechthebbenden behouden hun rechten op de oorspronkelijke teksten, foto’s en ander beeldmateriaal. MOHANLAL.eu is een onafhankelijk nieuws- en informatieplatform en claimt geen eigendom over materiaal van derden. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. Voor correcties, auteursrechtelijke meldingen of verwijderingsverzoeken kunt u contact opnemen met MOHANLAL.eu. © MOHANLAL.eu – Alle rechten voorbehouden. Lees het oorspronkelijke artikel